ایتاء

ایتاء. ( ع مص ) ائتاء. دادن. ( منتهی الارب ) ( ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص 17 ). پاداش دادن. ( ناظم الاطباء ): آتی فلانا؛پاداش داد فلان را. ( ناظم الاطباء ). || آوردن: آتی الیه الشی ایتاءً؛ آورد بسوی آن آن چیز را.( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || سوق دادن. ( از اقرب الموارد ).

( اِ ) [ ع. ] (مص م. ) دادن.

[ویکی الکتاب] معنی إِیتَاءَ: دادن
ریشه کلمه:
اتی (۵۵۳ بار)

دادن.

💡 «وَ إِقامِ الصَّلاةِ» ای و عن اقامة الصلاة فحذف الهاء الزائدة لانّ الاضافة تنوب عنه و اراد اداها فی وقتها لانّ من أخّر الصلاة عن وقتها لا یکون من مقیمی الصلاة و اعاد ذکره اقامة الصلاة مع انّ المراد من ذکر اللَّه الصلاة الخمس لانّه اراد باقام الصلاة حفظ المواقیت. «وَ إِیتاءِ الزَّکاةِ» یعنی و عن ایتاء الزکاة المفروضة اذا حضر وقت ادائها لم یحبسوها، و قیل ایتاء الزکاة اخلاص الطاعة للَّه قال مقاتل بن حیان: هم اهل الصفة

💡 قالوا: اللَّه و رسوله اعلم. قال: «شهادة ان لا اله الا اللَّه و ان محمدا رسول اللَّه، و اقام الصلاة و ایتاء الزکاة، و صیام رمضان، «و ان تعطوا من المغنم الخمس»، و هم این اعمال ظاهر را اسلام نام نهاد در آن خبر اعرابی که گفت: یا محمد! اخبرنی عن الاسلام. قال: «الاسلام أن تشهد ان لا اله الا اللَّه و أن محمدا (ص) رسول اللَّه، و تقیم الصلاة، و تؤتی الزکاة، و تصوم رمضان، و تحج البیت ان استطعت الیه سبیلا».