افتا

سقوط، ریزش، افتادن

خیزش، اوج، طلوع

افتا. [ اُ ] ( ص ) مأخوذ از افتادن. ساقط افتادن. ( ناظم الاطباء ).

(اُ ) [ ع. ] (مص ل. ) فتوا دادن، حکم صادر کردن.

فتوی دادن.

( مصدر ) فتوی دادن حکم صادر کردن.
ماخوذ از افتادن ساقط افتان

رجوع شود به:اتحادیه تجارت آزاد اروپا

[ویکی فقه] استنباط و بیان حکم شرعی بعد از در خواست مقلِّد می باشد.
افتا، مصدر باب افعال و به معنای فتوا دادن و بیان رای و نظر است و در اصطلاح، به معنای عملیاتی است که فقیه جامع الشرایطی که دارای منصب افتا است، بعد از استفتای (طلب فتوا) مقلدها از او، انجام می دهد و در ضمن آن، حکم موضوع یا واقعه مورد سؤال را از منابع اصلی ( مصادر تشریع ) استنباط کرده و آن را برای مقلدها، بیان می نماید.
منصب افتا
منصب افتا از منصب های فقیه جامع الشرایط است.
نکته
افتا اخص از اجتهاد بوده و به معنای استنباط حکم در موردی است که از مفتی درباره آن استفتا شده باشد، اما اجتهاد، فراگیرتر و به معنای استنباط حکم است، چه در مورد آن سؤال شده باشد و چه نشده باشد.

فتوا دادن، حکم صادر کردن.