لغت نامه دهخدا
تیززبان. [ تیزْ، زَ ] ( ص مرکب ) زبان آور و بلیغو فصیح. ( ناظم الاطباء ). ذلق. ذلیق. حلیف. طلق اللسان. طلیق اللسان. حلیف اللسان. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به تیززبانی و تیز و دگر ترکیبهای آن شود.
تیززبان
فرهنگ عمید
زبان آور، فصیح.
فرهنگ فارسی
زبان آور و بلیغ و فصیح ذلق
جمله سازی با تیززبان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 لب ز سخن بسته ام غنچه وش اما چو خار نشتر ریش منند تیززبانان هنوز
