خنجک

خنجک. [ خ ِ ج َ ] ( اِ ) درمنه. ( ناظم الاطباء ).
خنجک. [ خ َ ج َ ] ( اِ )خار خسک. ( ناظم الاطباء ). خاری باشد که بتازی آن را شیخ خوانند. ( نسخه ای از لغت نامه اسدی ):
نباشد بس عجب از بختم ار عود
شود در دست من مانند خنجک.ابوالمؤید بلخی.چرا این مردم دانا و زیرک سار و فرزانه
به تیمار و عذاب اندر ابا دولت به پیکار است
اگر گل کارد او صدبرگ ابا زیتون ز بخت او
بر آن زیتون و آن گلبن بحاصل خنجک و خار است.خسروی.ببستان بعد ازین برعکس بهمن
گل سوری برون آید ز خنجک.هندوشاه.|| سیاه دانه. || یکنوع غله ای است. ( ناظم الاطباء ) ( التفهیم ): و قوت ایشان دانه خنجک است. ( قصص الانبیاء ).
خنجک. [ خ ُ ج َ ] ( اِ ) بنه. حبةالخضراء. ( ناظم الاطباء ). درختی است کژ بر کوه روید. بتازی حبةالخضراش گویند. بوکلک. چتلانغوش. ( یادداشت بخط مؤلف ). شجر محلب. ( بحر الجواهر ):
یاد نآری پدرت را که مدام
گه بتنگش چدی و گه خنجک.( از فرهنگ اسدی نخجوانی ).

(خَ جَ ) (اِ. ) نک خارخسک.

= خارخسک: نباشد بس عجب از بختم ار عود / شود در دست من مانند خنجک (ابوالمؤید: شاعران بی دیوان: ۶۰ ).
= بَنه

( اسم ) ۱ - سیاه دانه. ۲ - درمنه.
بنه حبه الخضرائ درختی است کژ بر کوه روید بتازی حبه الخضراش گویند.

نک خارخسک.

💡 در این تیمار تنهائی و اندوه ناشکیبائی اگر فر دیدار سر کار خداوندی سیف الدوله دست نمیداد به رامش گفت و گزارش دل خسته جان و پریشان باز نمی جست، هر آینه هوش را نام به رسوایی رفته بود و خرد را ننگ به شیدائی. همه بر جای کلم خار در گریبان می رست و به جای لاله و خیری خس و خنجک از آستین و دامان می زاد. هر که با تو نشست از همه بر خاست و آنکه بر تو فزود از همه در کاست.