امان دادن

امان دادن. [ اَ دَ ]( مص مرکب ) مهلت دادن. فرصت و وقت دادن:
برآویخت قارن ابا بارمان
سوی چاره جستن ندادش امان.فردوسی.اگر نه از قبل شرم آن نگارستی
ز بوسه ندهمی او را بهیچ وقت امان.فرخی.حصار دیگر گلواره بد که شاه عجم
بکند از بن و یک ساعتش نداد امان.عنصری.ملک الموت او را امان نداد که پای از رکاب بدر آورد و همچنان یک پای در رکاب و یک پای بیرون آورده جان او قبض کرد. ( اسکندرنامه، نسخه سعید نفیسی ).
هم آنجا امانش مده تا بچاشت
نشاید بلا بر دگر کس گماشت.سعدی.فریبنده را پای در پا منه
چو رفتی و دیدی امانش مده.سعدی.که چندان امانم ده از روزگار
که زین نحس ظالم برآید دمار.سعدی.گرش بر فریدون بدی تاختن
امانش ندادی به تیغ آختن.سعدی.زنهار نمی خواهم کز کشتن امانم ده
تاسیرترت بینم یک لحظه مدارایی.سعدی.گفتم روم بخواب و ببینم جمال دوست
حافظ ز آه و ناله امانم نمی دهد.حافظ. || زنهار دادن. کسی را در کنف حمایت خود گرفتن:
فلک را ندانم چه دارد گمان
که ندهد کسی را بجان خود امان.فردوسی.حجاج پیغام فرستاد سوی وی که از تو تا گرفتار شدن یک دو روز مانده است و دانم که بر امانی که من دهم بیرون نیایی. ( تاریخ بیهقی ). مردم زران... بگریخته بودند و اندک مایه مردم در آن کوشکها مانده امیر ایشان را امان داد تا جمله گریختگان بازآمدند. ( تاریخ بیهقی ).

(اَ. دَ ) [ ع - فا. ] (مص م. ) مهلت دادن، فرصت دادن.

( مصدر ) زنهار دادن کسی را در کنف حمایت خود گرفتن.

مهلت دادن، فرصت دادن.

💡 دم آخر من ایمان را به‌تو خواهم سپرد از دل که کار تو‌ست مرا از غارت شیطان امان دادن

💡 آقازمانی پس از وقوع انقلاب در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، به سامان دادن نیروهای نظامی انقلابی پرداخت، که پس از چندی به شکل‌گیری اولین گردان‌های عملیاتی سپاه پاسداران منجر شد.

💡 نباشد چاره‌ای درآرزویش غیر جان دادن که باشد عیب پیش غمزه‌اش رسم امان دادن

💡 کارفرمای قضا کاین برگ و سامان شغل اوست دایم اندر شغل سامان دادن کار تو باد

💡 آن دو در سال ۱۸۱۷ جیمز فری را سامان دادند که از سنت چارلز، میزوری فرار و به آلتون، ایلینوی نقل مکان کرده بود. شهر آلتون را ایستون بنیان نهاده و نام آن را پس از تولد نخستین پسرش انتخاب کرده بود.