سن‌پترزبورگ

سَنْ پِتِرْزْبورْگ (St Petersburg)
کلیسای مرکز ناحیۀ سن پترزبورگ، در فدراسیون روسیه، در رأس خلیج فنلاند، با ۴,۵۸۲,۳۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). صنایع آن عبارت اند از کشتی سازی، نساجی، و تولید ماشین آلات و مواد شیمیایی. در ۱۹۱۴ پتروگراد، و از ۱۹۲۴ تا ۱۹۹۱ لنینگراد نام داشت، سپس به نام اصلی خود بازگشت. سن پترزبورگ، واقع در زمینی پست و تالابی، با مصب های رود نوا به چند قسمت تقسیم شده است؛ رود مزبور آن را به دریاچۀ لادوگا متصل می کند. هوای آن بسیار سرد است. با احداث آبراه کشتی رو ( ۱۸۷۵ ـ ۱۸۹۳) تا بالتیک، به دریابندر تبدیل شد. این شهر همچنین با رود و آبراه به دریاهای خزر و سیاه متصل است. در ۱۹۷۵، ارتباط دریایی با دریای سفید در نزدیکی بلومورسک، از طریق دریاچه های اونگا ولادوگا، کامل شد؛ درنتیجه به نیروی دریایی اجازه می داد بدون ردیابی ناتو وارد دریای بارنتس شود. سن پترزبورگ دارای بلوارهای وسیع است و معماری آن شهرت دارد. بیشتر بناهای باروک و کلاسیک آن متعلق به قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹، در جنگ جهانی دوم آسیب ندیدند. موزه های آن عبارت اند از کاخ زمستانی، اقامتگاه تزارها تا ۱۹۱۷؛ موزۀ اِرمیتاژ؛ موزۀ روسی (کاخ میخائیل سابق)، و کلیسای جامع سنت آیزاک. قلعۀ سنت پطرس وسنت پُل، در جزیرۀ نِوا، قدیمی ترین بنای این شهر است و اکنون زندان سیاسی است. دانشگاه آن در ۱۸۱۹ تأسیس شد. پطر کبیر سن پترزبورگ را در ۱۷۰۳ به منزلۀ راه خروجی به بالتیک ساخت و از ۱۷۱۲ در آن اقامت گزید. این شهر پایتخت امپراتوری روسیه (۱۷۰۹ ـ ۱۹۱۸) و مرکز همۀ جنبش های انقلابی اصلی، از دکابریست ها در ۱۸۲۵ گرفته تا انقلاب ۱۹۱۷، بود. شهر در زمان هجوم آلمان در جنگ جهانی دوم، از ۳۰ اوت ۱۹۴۱ تا ۲۷ ژانویۀ ۱۹۴۴، دربرابر محاصره و بمباران ها مقاومت کرد. نیروی هوایی آلمان (لوفت وافه) بیش از ۱۰۰ هزار بمب و ۱۵۰ هزار تا ۲۰۰ هزار گلوله توپ بر شهر فروریخت، اما بیشتر تلفات (حدود ۱.۳ تا ۱.۵ میلیون نفر) ناشی از گرسنگی و سرما بود. پاتک های شوروی از ۱۹۴۳ آغاز شد، اما محاصره تا ۱۹۴۴ ادامه یافت. در ژوئن ۱۹۹۱، ۵۵ درصد از ساکنان شهر با نام تزاری سن پترزبورگ، موافق و ۴۳ درصد مخالف بودند؛ در سپتامبر ۱۹۹۱، پارلمان آن را تأیید کرد. یک ماه پیش از آن، آناتولی سوبچاک، شهردار، و هزاران شهروند از تلاش برای کودتا برضد میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، جلوگیری کرده بودند.

سَ پِ تِ
سن‌پطرزبورگ. پایتخت کهن کشور روسیه. این شهر پیش از مسکو پایتخت روسیه بوده است.

💡 موسیقی بکار رفته در این فیلم، قطعاتِ کلاسیکِ انتخابی از پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، سرگئی راخمانینف و سرگئی پروکفیف است که همگی توسط «ارکستر فیلارمونیک سن‌پترزبورگ» به رهبری سِر گئورگ سالتی اجرا شده‌اند.

💡 او در روسیه سفید کنونی زاده شد. پس از گذراندن بخشی از تحصیلاتش در روسیه، برای ادامهٔ تحصیل به برلین و سپس پاریس رفت و سرانجام در ۱۸۷۲ به درجهٔ دکتری در تاریخ رسید. در ۱۸۷۶ او به ریاست بخش شرق کتابخانه عمومی امپراتوری رسید که با توجه به سیاست‌های یهودستیزانهٔ تزاری شگفت‌انگیز می‌نمود. مرگ او در سن‌پترزبورگ رخ‌داد.

💡 پس از ۱۹۹۱م، آناهیت توپچیان در پاریس اقامت گزید. البته، هر سال دو تا سه ماه را در ایروان می‌گذراند. از ۱۹۹۱م به بعد اجراهای تئاتری متعددی در شهرهای مسکو، تفلیس، باکو، روستوف، سن‌پترزبورگ، ریگا، کیف و نیز در کشورهای لهستان، بلغارستان، قبرس، سوئیس، انگلستان، سوریه، لبنان، آلمان، ایالات متحده و فرانسه داشت.

💡 آکمه‌ئیسم (به روسی: Акмеизм) از کلمه یونانی آکمه (به یونانی: ακμή) به معنای شکفتگی و کمال گرفته شده است. در فارسی آن را اوج‌گرایی، تعالی‌گرایی ترجمه کرده‌اند. مکتب شعری است که در اوایل قرن بیستم توسط چند شاعر جوان در سن‌پترزبورگ روسیه بنیان گذاشته شد.

💡 کوستیا که از رد درخواستش توسط کیتی بسیار آشفته و ناراحت می‌شود، به املاک خود باز می‌گردد و از ازدواج با کیتی ناامید می‌شود. آنا به نزد همسرش، کنت الکسی الکساندرویچ کارنین، یک مقام ارشد دولتی، و پسرش، سریوژا، در سن‌پترزبورگ باز می‌گردد.