تحنن

تحنن. [ ت َ ح َن ْ ن ُ ] ( ع مص ) مهربانی کردن. ( زوزنی ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). مهربانی نمودن بر کسی. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ). ترحم. ( قطر المحیط ) ( اقرب الموارد ).بخشودن و به علی متعدی شود. ( تاج المصادر بیهقی ).

(تَ حَ نُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - مهربانی کردن. ۲ - آرزومند شدن.

۱. مهربانی کردن، رحمت آوردن.
۲. به طرب آمدن.

۱-( مصدر ) مهربانی کردن.۲- آرزومند شدن. ۳- ( اسم ) آرزومندی. جمع: تحننات.

مهربانی کردن.
آرزومند شدن.

💡 فروزد شعله قهر ایزدی را ز آه خود به تسبیح و تحنن

💡 مقیم همچو نگین شو به حلقه عشاق که غیر حلقه عشاق جمله ممتحنند

💡 کانه قال تحنن مرّة بعد اخری، و مثله فی التثنیة «لبیک و سعدیک» ای اقامة بامرک بعد اقامة، و اسعادا لک بعد اسعاد.

💡 در بروی تو ساجد و متذکر بر در کوی تو خاضع و متحنن

💡 حکایت کرد مرا دوستی که در گفتار امین بود و بر اسرار متین، که وقتی از سفر حجاز بخطه طراز بازمیگشتم و منازل و مراحل بقدم حرص می نوشتم، چنانکه عادت باز آیندگان خانه و متحننان آشیانه است گام در گام بسته و صبح با شام پیوسته.