تأذی

تأذی. [ ت َ ءَذْ ذی ] ( ع مص ) آزرده شدن. ( منتهی الارب ) ( زوزنی ) ( دهار ) ( آنندراج ) ( فرهنگ نظام ) ( ناظم الاطباء ). رنج کشیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). اذیت دیدن. ( فرهنگ نظام ). رنجش. رنجیدن. رنجیدگی. رنج بردن.

( تأذی ) (تَ أَ ذّ ) [ ع. ] (مص ل. ) آزرده شدن، آزار دیدن.

اذیت شدن، آزار دیدن، آزرده شدن.

۱- ( مصدر ) آزردن آزرده شدن اذیت دیدن. ۲- ( اسم ) آزردگی.

آزرده شدن، آزار دیدن.

💡 از حضرت امام زین العابدین علیه السلام مروی است که «علمی که به آن عمل نشود زیاد نمی کند از برای صاحبش مگر کفر و دوری از خدا را» و از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که فرمودند: «اهل دوزخ متأذی می شوند از بوی عالمی که به علم خود عمل نکرده باشد» و فرمودند «اشد مردم از جهت حسرت و پشیمانی کسی است که دیگری را به خدا خوانده باشد و او قبول نموده و به آن سبب داخل بهشت شود و آن شخص خواننده خود به جهت ترک عمل به آنچه دانسته بود داخل دوزخ گردد» بلی:

💡 و قیل «نُنَجِّی الَّذِینَ اتَّقَوْا» فی مسیرهم علی الصّراط من الوقوع فیها و التأذی بحرها، و من دخل الصراط فقد دخل النّار قال ابن عباس: الورود علی الصّراط و الصّراط علی جهنم. و قال الحسین بن الفضل: تفکرت فی کون الصّراط علی النّار و کیفیته سنین، فلم یتصوّر ذلک الی ان وقع لی ذات یوم انّ الصّراط فی النار شبه الارجوحة فی الدّار».