ابتشار

ابتشار. [ اِ ت ِ ] ( از ع، مص ) خوشحال شدن. خشنود شدن. || بشارت یافتن:
صد کراهت در درون تو چو خار
کی بود انده، نشان ابتشار.مولوی.ای بسا در گور خفته خاک وار
به ز صد زنده بنفع و ابتشار.مولوی.

(اِ تِ ) [ ع. ] (مص. ) بشارت یافتن، خشنود شدن.

۱. بشارت یافتن.
۲. خوشحال شدن.

بشارت یافتن، خوشحال شدن
خوشحال شدن بشارت یافتن

بشارت یافتن، خشنود شدن.

💡 دست بدار از این قدح گیر عوض از آن فرج تا بزند بر اندهت تابش ابتشار من

💡 نسیم‌الصبح جد بابتشار و بشر حین یأتی بانتشار

💡 صد کراهت در درون تو چو خار کی بود انده نشان ابتشار