سوداپرست

سوداپرست. [ س َ / سُو پ َ رَ ] ( نف مرکب ) آنکه مطیعهوی و هوس خویش باشد. || شهوت پرست. || آنکه خیالات باطل کند. ( فرهنگ فارسی معین ).

( ~. پَ رَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) ۱ - شهوت پرست. ۲ - خیالباف.

۱. کسی که مطیع هوا و هوس خود باشد.
۲. خیال باف.

( صفت ) ۱ - آن که مطیع هوی و هوس خویش است. ۲ - شهوت پرستی. ۳ - آنکه خیالات باطل کند.

شهوت پرست.
خیالباف.

💡 از سر بی‌مغز این سوداپرستان امل بیضه‌ها پنهان به زیر بال عنقا کرده‌اند

💡 خط کشیدم بر سر سوداپرست خویشتن ساده لوحان جهان چین جبین پنداشتند

💡 به مجنون نسبت سوداپرستانت نمی‌باشد ز آدم فرق بسیارست تا غول بیابانی

💡 همه سوداپرست تو همه عالم به دست تو نفسی پست و مست تو نفسی در خمار تو

💡 از وصل یار دست بشو کاین هوس جلال برتر ز پایه سَر سوداپرست تست

💡 سر سوداپرست‌، آوارگی تا کی کشد یارب گرفتم بالشی دیگر ندارم‌، کنج زانویی