لغت نامه دهخدا
سنگ تراشی. [ س َ ت َ ] ( حامص مرکب ) عمل سنگ تراش.
سنگ تراشی. [ س َ ت َ ] ( حامص مرکب ) عمل سنگ تراش.
عمل سنگ تراش
۱ - عمل و شغل سنگتراش تراشیدن سنگ و هموار کردن آن برای استعمال در ساختمان یا روی قبر و غیره. ۲ - مجسمه سازی. ۳ - کارگاه و دکان سنگتراشی.
سنگ تراشی کُنشی است که در آن قطعه ای سنگ طبیعی و خشن با برداشتن و حذفِ کنترل شدهٔ بخش هایی از آن، شکل پیدا می کند. سنگ تراشی به دلیل پایداری سنگ، از دوران پیشاتاریخ تاکنون ادامه یافته است.
سنگ تراشی می تواند به دو روشِ مستقیم یا غیر مستقیم انجام شود.
• میکل آنژ
• چلیپاسنگ
• بردشیر
💡 درست در زیر آرامگاه داریوش، دو سنگتراشی بزرگ از دورهٔ ساسانی قرار دارد که هر دو، نبرد شهریارانی اسبسوار را نشان میدهد که دشمنان خود را نگونسار کردهاند. نقش پایانی احتمالاً و نقش بالایی به قطعیت، از آن بهرام دوم شاه ساسانی است.
💡 پس از داریوش بزرگ، شاهان ایرانی کمتر توجهی به امور داخلی مصر داشتند. در مرکز سنگتراشیهای وادی حمامات فقط تعداد اندکی کتیبه میتوان یافت که مربوط به پادشاهی اردشیر یکم باشد؛ ولی از سوی دیگر جامهای سفالینه سنگی فراوانی یافت شدهاند که با خط هیروگلیف نام اردشیر یکم بر آن نقش بسته است و در کنار متونی به خط میخی به سه زبان مشاهده میشود. این جامهای سفالینه سنگی در مصر برای استفاده خاندانهای سلطنتی ساخته میشدهاند.