سلامت روانی

{mental health} [علوم سلامت] توانایی واکنش انعطاف پذیر و هدفمند به انواع تجارب زندگی

سلامت روانی (mental health)
در روان شناسی، آسایش و سلامت روانی، از لحاظ توانایی های ذهنی، توانایی مدارا با مسائل روزمره، و برقراری روابط پایدار. پس از انتشار مراقبت مادری و سلامت روانی، اثر جان بولبی(۱۹۵۱)، روابط مادر و کودک در روان کاوی اهمیت بسیاری یافت و انبوه مطالعات روان شناسان و کردارشناسان نیز تأثیر روابط گرم، صمیمانه و پایدار را بر رشد فکری و اجتماعی و سلامت روانی کودک اثبات کرد. جداشدن از مادر یا جانشین او ممکن است رشد زبان و مهارت های فکری را به تعویق انداخته، زندگی عاطفی کودک را به شدت مختل کند. عضویت در گروه هم ترازعامل مهم رشد در بلوغ و نوجوانی است؛ نوجوان در روابط با گروه های همتا، هویتخود را تثبیت می کند. شخصی که سلامت روانی دارد هنگام بروز بحران به طور طبیعی از عهدۀ آن برمی آید. با این همه، بحران در زندگی شخصی که رشد اجتماعی و عاطفی مناسب نداشته است، سبب دلتنگی و غالباً بی ثباتی و بیماری های روانی می شود.

توانایی واکنش انعطاف‌پذیر و هدفمند به انواع تجارب زندگی.

💡 اختلال هذیانی مشترک می‌تواند تأثیر منفی عمیقی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشد. افراد مبتلا به اختلال سلامت روان معمولاً انزوای اجتماعی را تجربه می‌کنند که برای سلامت روانی مضر است. این به ویژه در مورد اس‌دی‌ی مشکل ساز است، زیرا انزوای اجتماعی به شروع این اختلال کمک می‌کند. به ویژه، در صورت بازگشت به یک موقعیت زندگی منزوی، که در آن توهم‌های مشترک می‌توانند دوباره برقرار شوند، عود احتمالی وجود دارد.

💡 تاریخچه «بهداشت روانی» به قدمت بروز بیماری‌های روانی‌است؛ یعنی از همان اوایل زندگی اجتماعی انسان‌ها در بستر رودها آغاز و تا عصر حاضرتداوم داشته‌است. اما امروزه در رویکردهای سلامت نگر واژه «سلامتی» یک مؤلفه سه بعدی، روانی، اجتماعی، جسمانی محسوب می‌شود. که هیچکدام از این سه مؤلفه هرگز نمی‌توانند بدون اثر بخشی آن دیگران، سلامت روانی افراد و در نهایت جامعه را تأمین کنند.