زور آوردن

( زور آوردن ) زور آوردن. [ وَ دَ ] ( مص مرکب ) زور دادن. فشار دادن. ( فرهنگ فارسی معین ). نیرو کردن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ): و آب چنان زور آورد که آن زنجیرها بگسست. ( فارسنامه ابن البلخی ص 138 ).
چه زور آورد پنجه جهد مرد
چو بازوی توفیق یاری نکرد.سعدی ( بوستان ).که زور آورد گر تو یاری دهی ؟
که گیرد چو تو رستگاری دهی ؟سعدی ( بوستان ).دست بالای عشق زور آورد
معرفت را نماند جای ستیز.سعدی.- زور بر خاک سیه آوردن؛ کنایه از کشاورزی کردن. زراعت کردن:
جستن گوگرد احمر عمر ضایع کردن است
زور بر خاک سیه آور که یکسر کیمیاست.ابن یمین. || تعدی کردن. ستم کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). مقابله کردن. سرکشی کردن. فشار آوردن. هجوم آوردن: ارتفاع ولایات نقصان پذیرفت و خزانه تهی ماند و دشمنان زور آوردند. ( گلستان ).
سرشته ست یزدان شفا در عسل
نه چندانکه زورآورد با اجل.سعدی ( بوستان ).خدایا به غفلت شکستیم عهد
چه زور آورد با قضا دست جهد.سعدی ( بوستان ).رجوع به زور و دیگر ترکیبهای آن شود.

( زور آوردن ) (وَیا وُ دَ ) (مص ل. ) ۱ - فشار دادن. ۲ - ستم کردن.

( زور آوردن ) ( مصدر ) ۱ - زور دادن فشار آوردن. ۲ - تعدی کردن ستم کردن.

فشار دادن.
ستم کردن.

💡 یکی را از ملوک عجم حکایت کنند که دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیت آغاز کرده تا به جایی که خلق از مکاید فعلش به جهان برفتند و از کربت جورش راه غربت گرفتند. چون رعیت کم شد؛ ارتفاع ولایت نقصان پذیرفت و خزانه تهی ماند و دشمنان زور آوردند.