زاغ دل

زاغ دل. [ دِ ] ( ص مرکب ) کنایه از سیاه دل که قساوت داشته باشد. ( آنندراج ):
زاغ دلان را نفس شوم ده
مغز غلیواژ و سر بوم ده.امیرخسرو دهلوی ( از آنندراج ).

(دِ )(ص مر. )(کن. ) سیاه دل، سخت دل.

سیاه دل، سخت دل: زاغ دلان را نفس شوم ده / مغز غلیواژ و سر بوم ده (امیرخسرو: لغت نامه: زاغ دل ).

( صفت ) سیاه دل قسی القلب.
کنایه از سیاه دل که قساوت داشته باشد

(کن.)
سیاه دل، سخت دل.

💡 زاغ دلتنگ و بلبلک دل شاد کودکی رفت و دامکی بنهاد

💡 به گوش زاغ نواهای زاغ دلخواه است به چشم خویش زغن بلبل سحرگاه است

💡 در وصف شکّرین لب جانان نمی دهد فرصت به طوطیان سخن سنج زاغ دل