کلمه «رویگر» در زبان فارسی به معنای شخصی است که شغل او ساخت یا تعمیر وسایل فلزی، بهویژه از جنس قلع و روی، است. این واژه از ترکیب «روی» به معنای فلز روی و پسوند «-گر» که به معنای شغل یا حرفه است، ساخته شده و به کسی اطلاق میشود که در زمینه کار با فلزات سبک مانند روی فعالیت میکند. رویگری حرفهای قدیمی در ایران است که بیشتر در گذشته رواج داشته و مربوط به ساخت ظروف فلزی، قلعکاری و تعمیر وسایل فلزی بوده است. رویگران معمولاً در بازارها و کارگاههای سنتی مشغول به کار بوده و خدماتی مانند سفیدکاری ظروف مسی یا ساخت ابزارهای فلزی ارائه میدادند. این شغل در فرهنگ سنتی ایران جایگاه ویژهای داشت و از آن بهعنوان یکی از حرفههای مهم در صنعت دستی فلزکاری یاد میشد. امروزه با پیشرفت تکنولوژی و استفاده از مواد مدرن، شغل رویگری کمتر دیده میشود، اما همچنان در برخی مناطق و بازارهای سنتی جایگاه خود را حفظ کرده است.
رویگر
لغت نامه دهخدا
روی گر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) سفیدگر. آنکه با قلعی ظروف مسین را انداید و سفید کند. ( از یادداشت مؤلف ). صفار و قلعین گر. ( ناظم الاطباء ). آنکه ظروف فلزی را سفید کند. ( فرهنگ فارسی معین ): یعقوب لیث پسر روی گری بود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 387 ).
فرهنگ معین
(گَ ) (ص ) ۱ - کسی که ظروف رویین می سازد. ۲ - کسی که ظروف فلزی را صیقل داده سفید می کند.
فرهنگ عمید
مسگر، صفار، سفیدگر.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنکه آلات رویین سازد صفار. ۲ - آنکه ظروف فلزی را سفید کند.
مسگر، سفیدگر، صفار
جمله سازی با رویگر
💡 آل زید اندر ری وگرگان برآوردند سر هم خراسان را ستد یعقوب لیث رویگر
💡 پس خلیفه کس فرستادش که جای صلح هست رویگر بنهاد تیغ و پارهئی نان پیش دست