خواجه سرا

خواجه سرا. [ خوا / خا ج َ / ج ِ س َ ] ( اِ مرکب ) سیاه یا سفید خصی کرده مر خدمت را. خصی در اندرون شاهی یا امیری. ( یادداشت بخط مؤلف ). خصی. ( ناظم الاطباء ): چنانکه همواره خواجه سرایان در درگاه سلاطین مشرق می بودند. ( قاموس مقدس ). خواجه سرایان؛ یعنی خصیان و خواجگان ایستادندی. ( تاریخ بخارای نرشخی ). و به اقطاع ببعضی از خدمتکاران و خواجه سرایان خود داده. ( تاریخ قم ص 86 ).

( ~. سَ ) (ص مر. اِمر. ) ۱ - نوکر محرم. ۲ - غلامی که خایة او را کشیده باشند.

مرد خایه کشیده یا غلام خصی شده که در حرم سرا و اندرون خانۀ بزرگان خدمت می کرده.

( صفت اسم ) ۱ - نوکر محرم چاکری که در حرم خدمت کند. ۲ - غلامی که خای. او را کشیده باشند اخته خصی.

نوکر محرم.
غلامی که خایة او را کشیده باشند.

💡 باغ، که او خاک معنبر کند سنبل او خواجه سرای گلست

💡 همی ز سیل بهاری شود سراب چو بحر چنانکه بحر شود پیش جود خواجه سراب

💡 از خواجه سرا ببر، که افسوس بود پهلوی چنین گلی چنان ریحانی