تغامز

تغامز. [ ت َ م ُ ] ( ع مص ) یکدیگر را به چشم اشارت کردن. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). با یکدیگر بچشم اشارت کردن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). اشاره کردن بعض قوم مر بعض دیگر را با چشمهای خود، یقال: تغامزوا به. ( از اقرب الموارد ). و منه قوله تعالی: و اذا مروا بهم یتغامزون. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

(تَ مُ ) [ ع. ] (مص ل. ) چشمک زدن، غمزه آمدن.

چشمک زدن، غمزه آمدن.

💡 وَ إِذا مَرُّوا بِهِمْ‌ یعنی المؤمنین بالکفّار یتغامزون. الغمز الاشارة بالجفن و الحاجب، ای یشیرون الیهم بالاعین استهزاء و یقولون: تأمّلوا هذا الرّقیع اتبع محمدا و ترک ملاذّه لجنّة لا تکون ابدا.