تبکیر

تبکیر. [ ت َ] ( ع مص ) بامداد کردن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). || پیش آمدن. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ). پیش شدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || گزاردن نمازگزار نماز را اول وقت آن. ( از اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). آمدن نماز را در اول وقت آن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || بامداد رفتن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). || بامداد آمدن بر کسی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). آمدن کسی را بامداد. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || شتاب کردن بسوی کسی هر وقت که باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || پگاه خیزانیدن کسی را بر یاران او. ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

(تَ ) [ ع. ] (مص ل. ) زود برخاستن، پگاه برخاستن.

زود برخاستن، پگاه برخاستن.

💡 فَإِنْ أَعْرَضُوا عن الایمان، فَما أَرْسَلْناکَ عَلَیْهِمْ حَفِیظاً هذا کقوله: وَ ما أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکِیلٍ، و لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرٍ، و قیل: ما ارسلناک علیهم حفیظا، تحفظهم علی الایمان و تمنعهم من الکفر، إِنْ عَلَیْکَ إِلَّا الْبَلاغُ ای لیس علیک الا تبلیغ الرسالة، و قد فعلت و هذا قبل ان امر بالقتال، وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً، نعمة و خصبا و سعة، فَرِحَ بِها ای: بطر لاجلها و زهی اعجابا بها، فلم یشکر من ازلّها و اسداها، وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ محنة و قحط و ضیق، بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ای: بسبب معاصیهم عقوبة لها، فَإِنَّ الْإِنْسانَ کَفُورٌ. هذا من کفران النعمة، ای یسخط من قضاء اللَّه و لم یره عقوبة و قیل ینسی و یجحد باول شدة جمیع ما سلف من النعم. و یحتمل انه خاص و المراد به الکفر باللّه سبحانه و لهذا ذکر بلفظ المبالغة ثم عظّم نفسه عز و جل فقال: لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، المعنی: فان لم یستجیبوا لک فاعرض عنهم و اعبد اللَّه الذی له ملک السماوات و الارض له التصرف فیهما بما یرید یَخْلُقُ ما یَشاءُ من غیر اعتراض علیه، یَهَبُ لِمَنْ یَشاءُ إِناثاً فلا یکون له ولد ذکر. و فی الخبر: ان من یمن المرأة تبکیرها بالانثی قبل الذکر، و ذلک لان اللَّه عز و جل بدأ بالاناث، فقال: یَهَبُ لِمَنْ یَشاءُ إِناثاً وَ یَهَبُ لِمَنْ یَشاءُ الذُّکُورَ. فلا تکون له انثی.