انرژی فعالسازی

{activation energy} [شیمی] مقدار انرژی لازم، افزون بر انرژی حالت پایه، که باید به یک سامانۀ مولکولی یا اتمی اضافه شود تا انجام یک فرایند خاص امکان پذیر گردد

در شیمی انرژی فعال سازی ( به انگلیسی: activation energy ) یک نوع انرژی است که اولین بار در سال ۱۸۸۹ توسط شیمی دان سوئدی سوانت آرنیوس معرفی شد. به میزان انرژی لازم برای شروع یک واکنش شیمیایی، انرژی فعال سازی یا اکتیواسیون می گویند یا به طور خلاصه می شود: انرژی به انرژی لازم برای آغاز واکنش گفته می شود. این انرژی با Ea مشخص شده و مقدار آن با واحد کیلوژول بر مول بیان می شود.

انرژی فعّال سازی (activation energy)
در شیمی، انرژی لازم برای شروع واکنش شیمیایی. برخی از عناصر یا ترکیبات، وقتی باهم برخورد کنند، واکنش می دهند (واکنش خودبه خود). اما برای عناصر و مواد دیگر، هرچند ممکن است واکنش درنهایت انرژی آزاد کند، لازم است برای شروع واکنش به آن ها انرژی داده شود. این انرژی آغازین انرژی فعال سازیاست.

مقدار انرژی لازم، افزون بر انرژی حالت پایه، که باید به یک سامانۀ مولکولی یا اتمی اضافه شود تا انجام یک فرایند خاص امکان‏پذیر گردد.

💡 اثر آنتروپی بالا نشان می‌دهد که فاز محلول جامد نامنظم زمانی که دما به قدر کافی بالا باشد که معمولاً هم در تعداد مول‌های برابر رخ می‌دهد، می‌تواند تثبیت گردد. اثر نفوذ آهسته بیان می‌دارد که انتقالات جنبشی برای این نوع آلیاژها نسبت به نوع رایج آن‌ها بسیار کند است که بخشی از آن به علت بالا بودن انرژی فعالسازی برای نفوذ جانشینی است و بخش دیگر آن به پدیدهٔ اتمی موضعی برمی‌گردد که نفوذ را متوقف می‌کند.

💡 رابطه بالا بیان می‌دارد که نفوذ به انرژی فعالسازی و دما بر حسب کلوین بستگی دارد و همان‌طور که در معادله مشخص است، افزایش کم انرژی فعالسازی نفوذ را به مقدار قابل توجهی کاهش می‌دهد و در توقف فرایند نفوذ بسیار مؤثر است. با توجه به رابطهٔ بالا، انرژی فعالسازی به آنتالپی تشکیل حفره ها(