الکترونگاتیو

اِلِکتِرونِگاتیو (electronegative)
اِلِکتِرونِگاتیو
(یا: منفی بار) صفتی برای عناصری که تمایل به دست آوردن الکترون و تبدیل شدن بغه یون منفی دارند. هالوژن ها نمونه های نوعی عناصر الکترونگاتیوند. مثلاً در کلرید هیدروژن، اتم کُلُر بسیار الکترونگاتیوتر از هیدروژن است. در این حالت مولکول قطبی می شود و بار منفی در سمت اتم کُلُر قرار می گیرد. راه های متفاوتی برای تعیین میزان الکترونگاتیویتۀ عناصر وجود دارد (← الکترونگاتیویته). بنا به روش الکترونگاتیویتۀ مالیکن، این میزان از فرمول(فرمول ۱)محاسبه می شود.فرمول ۱:
در این فرمول، I توان یونیزاسیون و A میل الکترون خواهی عنصر است. روشی که بیشتر معمول است روش الکترونگاتیویتۀ پائولینگ است که بنابرآن، نوارهای انرژی وابسته به عناصر براساس مقیاس حاصل از فلوئور، که بیشترین الکترونگاتیویته را دارد و با ارزش چهار مشخص می شود، شکل می گیرند. برخی از دیگر میزان های الکترونگاتیویته برای عناصر دیگر عبارت اند ازC=۲.۵، N=۳.۰،O=۳.۵،Si=۱.۸،P=۲.۱،S=۲.۵،Cl=۳،Br=۲.۸

💡 امواج الکترومغناطیس، در واقع از یک جفت موج الکتریکی و مغناطیسی عمود برهم تشکیل شده‌اند. مولکول آب یک مولکول قطبی است. دلیل قطبی بودنش این است که اتم اکسیژن الکترونگاتیوی بیشتری دارد. یعنی الکترون‌ها را بیشتر جذب می‌کند و برای همین، هر مولکول آب، یک قطب مثبت و یک قطب منفی دارد.

💡 آنتیموان عضوی از گروه ۱۵ جدول تناوبی است، یکی از عناصری که شبه فلز است و دارای الکترونگاتیوی ۲٫۰۵ است. آنتیموان در دمای اتاق در هوا پایدار است، اما در صورت گرم شدن با اکسیژن واکنش می‌دهد و تری‌اکسید آنتیموان،