Trail of Tears

💡 Museums recount the Trail of Tears with maps, testimonies, and quiet rooms.

موزه‌ها با نقشه‌ها، شهادت‌ها و اتاق‌های آرام، مسیر اشک‌ها را روایت می‌کنند.

💡 Teachers frame the Trail of Tears as both policy and catastrophe.

معلمان، «رد اشک‌ها» را هم به عنوان یک سیاست و هم به عنوان یک فاجعه مطرح می‌کنند.

💡 Brown calls them "Indian peaches" while other Muscogees call them "Trail of Tears peaches."

براون آنها را «هلوهای هندی» می‌نامد در حالی که دیگر ماسکوجی‌ها آنها را «هلوهای دنباله‌دار اشک» می‌نامند.

💡 Brown's peaches aren't your everyday peaches, they're heirlooms: direct descendants of peach seeds brought across the continent on the Trail of Tears.

هلوهای براون، هلوهای روزمره شما نیستند، بلکه میراثی هستند: نوادگان مستقیم دانه‌های هلو که از طریق مسیر اشک‌ها به آن سوی قاره آورده شده‌اند.

💡 Memorials along the Trail of Tears invite slow, respectful walking.

یادبودهایی که در امتداد مسیر اشک‌ها قرار دارند، شما را به پیاده‌روی آرام و محترمانه دعوت می‌کنند.

💡 From slavery, through the Trail of Tears, and the lethal employment of segregation, Hitler long admired America’s racial politics.

از دوران برده‌داری، تا رد اشک‌ها، و به‌کارگیری مرگبار جداسازی نژادی، هیتلر مدت‌ها سیاست‌های نژادی آمریکا را تحسین می‌کرد.