Styx

💡 Painters imagine the Styx as foggy bureaucracy where oars count like paperwork.

نقاشان، استیکس را به عنوان یک بوروکراسی مه آلود تصور می‌کنند که در آن پاروها مانند کاغذبازی به حساب می‌آیند.

💡 “Shame Game” has a psychedelic vibe that’s kinda like a hybrid of Strawberry Alarm Clock and Blue Oyster Cult, while the title track has a prog rock vibe redolent of Styx, Rush and Mars Volta.

«بازی شرم» حال و هوای روانگردانی دارد که تا حدودی ترکیبی از «ساعت زنگ‌دار توت‌فرنگی» و «بلو اویستر کالت» است، در حالی که آهنگ اصلی آلبوم حال و هوای پراگرسیو راک دارد که یادآور «استیکس»، «راش» و «مارس ولتا» است.

💡 The ancient Greeks could have called the movie “Oh, River Styx.”

یونانیان باستان می‌توانستند این فیلم را «اوه، رودخانه استیکس» بنامند.

💡 There were tales of heroes' risky voyages along the River Styx, the waterway that connected the human world with the underworld, and of their attempt to thwart Hades, the god of the dead.

داستان‌هایی از سفرهای پرخطر قهرمانان در امتداد رودخانه استیکس، آبراهی که دنیای انسان‌ها را به دنیای مردگان متصل می‌کرد، و تلاش آنها برای خنثی کردن هادس، خدای مردگان، وجود داشت.

💡 Kentridge likens the captain to the ferryman, Charon, in Greek mythology transporting the dead across the river Styx to the underworld.

کنتریج کاپیتان را به قایق‌ران، چارون، در اساطیر یونانی تشبیه می‌کند که مردگان را از رودخانه استیکس به جهان زیرین منتقل می‌کند.

💡 The river Styx still haunts language, ferrying metaphors between endings and beginnings.

رودخانه استیکس هنوز هم زبان را تسخیر کرده و استعاره‌ها را بین پایان‌ها و آغازها جابجا می‌کند.