strophic

💡 Composers choose strophic form when text variety carries drama better than harmonic fireworks.

آهنگسازان زمانی فرم استروفیک را انتخاب می‌کنند که تنوع متنی، درام را بهتر از آتش‌بازی‌های هارمونیک منتقل کند.

💡 A strophic hymn encourages congregations to sing boldly without page turns.

یک سرود استروفیک، جماعت‌ها را تشویق می‌کند تا بدون ورق زدن صفحه، جسورانه آواز بخوانند.

💡 Often the songs were surprisingly staid strophic structures; it was the composers’ choices of texts that give them their oddity, and the music, in turn, worked as a comic foil.

اغلب آهنگ‌ها به طرز شگفت‌آوری ساختارهایی موقر و استروفیک داشتند؛ انتخاب متن توسط آهنگسازان بود که به آنها حس عجیب و غریب می‌داد، و موسیقی نیز به نوبه خود، به عنوان یک عنصر طنز عمل می‌کرد.

💡 The folk tune is strophic, each verse borrowing the same melody while the story advances.

لحن فولک، استروفیک است و هر بیت، همزمان با پیشرفت داستان، ملودی یکسانی را به خود می‌گیرد.

💡 Jazz standard song form — Jazz utilizes many different forms, but one very common form is closely related to the strophic and variation forms.

فرم استاندارد آهنگ جاز - جاز از فرم‌های مختلفی استفاده می‌کند، اما یک فرم بسیار رایج ارتباط نزدیکی با فرم‌های استروفیک و واریاسیون دارد.

💡 Many, if not most, of the songs are strophic, with the same music repeated three, four or five times for different verses.

بسیاری از آهنگ‌ها، اگر نگوییم اکثر آنها، استروفیک هستند، و یک موسیقی واحد سه، چهار یا پنج بار برای بیت‌های مختلف تکرار می‌شود.