starvation wages

💡 Tory backbencher Sir Edward Leigh claimed the care home sector was "handing out visas like sweeties" and employing people on "starvation wages" of £20,000.

سر ادوارد لی، نماینده محافظه‌کار مجلس، ادعا کرد که بخش خانه‌های سالمندان «مثل آب‌نبات به دیگران ویزا می‌دهد» و افراد را با «دستمزدهای بخور و نمیر» ۲۰ هزار پوندی استخدام می‌کند.

💡 He accused the care home sector of paying "starvation wages of £20,000-a -year" to foreign workers and called for the salary threshold for workers coming to the UK to be raised.

او بخش خانه‌های سالمندان را به پرداخت «دستمزدهای بخور و نمیر ۲۰ هزار پوند در سال» به کارگران خارجی متهم کرد و خواستار افزایش آستانه حقوق کارگرانی شد که به بریتانیا می‌آیند.

💡 Economists showed how starvation wages suppress demand and stunt local businesses.

اقتصاددانان نشان دادند که چگونه دستمزدهای بخور و نمیر، تقاضا را سرکوب کرده و کسب و کارهای محلی را از رونق می‌اندازد.

💡 Workers protested starvation wages, arguing that full-time hours should at least outpace rent.

کارگران به دستمزدهای بخور و نمیر اعتراض کردند و استدلال کردند که ساعات کار تمام وقت باید حداقل از اجاره بها بیشتر باشد.

💡 Sure, they’d made their fortunes by paying starvation wages, and by busting union strikes, and by ruthlessly driving their competitors into the ground.

بله، آنها ثروت خود را با پرداخت دستمزدهای بخور و نمیر، و با سرکوب اعتصابات اتحادیه‌ها، و با به زمین زدن بی‌رحمانه رقبایشان به دست آورده بودند.

💡 Campaigns against starvation wages pair numbers with stories that policymakers can’t ignore.

کمپین‌های ضد دستمزدهای بخور و نمیر، اعداد و ارقام را با داستان‌هایی همراه می‌کنند که سیاست‌گذاران نمی‌توانند نادیده بگیرند.