spirant

💡 Linguists call a fricative a spirant, emphasizing the breathy friction it relies on.

زبان‌شناسان به یک ماده‌ی سایشی، اسپرینت می‌گویند و بر اصطکاک تنفسی که به آن متکی است تأکید دارند.

💡 The shift from stop to spirant in a language can signal deep historical drift.

تغییر از حالت توقف (stop) به حالت چرخش (spirant) در یک زبان می‌تواند نشان‌دهنده‌ی یک رانش عمیق تاریخی باشد.

💡 We find that b, d, g were used initially to denote the voiced stops, but medially and finally they represent spirants, the voiced stops in this case being denoted by c, p, t.

ما دریافتیم که b، d، g در ابتدا برای نشان دادن انسدادهای واکدار استفاده می‌شدند، اما در قسمت میانی و انتهایی، آنها نمایانگر اسپیرانت‌ها هستند، که در این مورد انسدادهای واکدار با c، p، t نشان داده می‌شوند.

💡 Students practiced a voiced spirant until microphones stopped guessing the consonant.

دانش‌آموزان یک صدای مصوت را تمرین کردند تا میکروفون‌ها دیگر نتوانند صامت را حدس بزنند.

💡 G is the soft spirant, not used in English.

G صدای ملایم و ملایمی است که در انگلیسی استفاده نمی‌شود.

💡 In Late Latin there was a tendency to this spirant pronunciation which appears as early as the beginning of the 2nd century A.D.; by the 3rd century b and consonantal u are inextricably confused.

در لاتین متأخر، گرایشی به این تلفظ اسپیرانت وجود داشت که از اوایل قرن دوم میلادی پدیدار می‌شود؛ تا قرن سوم، b و صامت u به طور جدایی‌ناپذیری با هم اشتباه گرفته می‌شدند.