Sorrentino

💡 At least that’s how we’re choosing to see it, while taking in the fanciful speculations wrought in “Conclave” or Sorrentino’s dramas.

حداقل ما انتخاب کرده‌ایم که آن را این‌طور ببینیم، در حالی که حدس و گمان‌های خیالی مطرح‌شده در «کنفرانس محرمانه» یا درام‌های سورنتینو را درک می‌کنیم.

💡 A Sorrentino film lingers on faces and architecture, letting silence carry half the plot.

یک فیلم سورنتینو بر چهره‌ها و معماری تأکید دارد و اجازه می‌دهد سکوت نیمی از داستان را به دوش بکشد.

💡 Notwithstanding these fears, the new pope isn’t quite the same as Sorrentino’s titular “New Pope” either.

با وجود این ترس‌ها، پاپ جدید کاملاً شبیه «پاپ جدید» سورنتینو هم نیست.

💡 Sorrentino didn’t intend for his drama to meet that moment, but circumstances turned out that way.

سورنتینو قصد نداشت درامش به آن لحظه برسد، اما شرایط به این شکل پیش رفت.

💡 If you like cinema that walks rather than runs, start with Sorrentino and a quiet evening.

اگر سینمایی را دوست دارید که راه می‌رود نه می‌دود، با سورنتینو و یک عصر آرام شروع کنید.

💡 Critics call Sorrentino baroque, but the details serve moods that words would bruise.

منتقدان سورنتینو را باروک می‌نامند، اما جزئیات، حال و هوایی را القا می‌کنند که کلمات نمی‌توانند آن را خدشه‌دار کنند.