sonship

💡 In theology, sonship signals inheritance and belonging, not merely biology or a family tree.

در الهیات، فرزندخواندگی نشانگر وراثت و تعلق است، نه صرفاً زیست‌شناسی یا شجره‌نامه خانوادگی.

💡 The law of Christian sonship, manifest only in shadow in the Levitical sanctity, is now pronounced by Jesus: “You shall be perfect, as your heavenly Father is perfect.”

قانون فرزندخواندگی مسیحی، که تنها در سایه‌ای از تقدس لاویان آشکار شده بود، اکنون توسط عیسی اعلام می‌شود: «شما کامل خواهید بود، همانطور که پدر آسمانی شما کامل است.»

💡 The sonship in question, while grounded “in Christ” from eternity, is conferred “through” the incarnate and crucified “Jesus Christ”; it redounds “to the praise of the glory of His grace.”

فرزندخواندگی مورد بحث، اگرچه از ازل «در مسیح» ریشه دارد، «از طریق» «عیسی مسیح» مجسم و مصلوب اعطا می‌شود؛ این امر «به ستایش جلال فیض او» می‌انجامد.

💡 Sermons about sonship often pivot from doctrine to daily life, asking how acceptance changes behavior.

خطبه‌های مربوط به فرزندخواندگی اغلب از آموزه‌ها به زندگی روزمره می‌پردازند و می‌پرسند که چگونه پذیرش، رفتار را تغییر می‌دهد.

💡 The hymn’s refrain tied sonship to a promise of responsibility rather than privilege.

ترجیع‌بند این سرود، فرزندخواندگی را به وعده مسئولیت، نه امتیاز، گره می‌زد.

💡 On the other hand, we may not widen the pronoun further; we cannot allow that the sonship here signified is man’s natural relation to God, that to which he was born by creation.

از سوی دیگر، نمی‌توانیم ضمیر را بیش از این گسترش دهیم؛ نمی‌توانیم بپذیریم که منظور از پسرخواندگی در اینجا، رابطه طبیعی انسان با خداست، رابطه‌ای که انسان از طریق خلقت با آن متولد شده است.