rachis

💡 Their structure suggests that the two finest tiers of branching in modern feathers, known as barbs and barbules, arose before the rachis formed.

ساختار آنها نشان می‌دهد که دو ردیف از بهترین شاخه‌های پرهای امروزی، که به عنوان خارها و خارهای کوچک شناخته می‌شوند، قبل از تشکیل محور سنبله به وجود آمده‌اند.

💡 A specimen labeled siliqui-gerous carried long pods along its rachis.

نمونه‌ای که با برچسب سیلیکوی-ژروس (siliqui-gerous) مشخص شده بود، غلاف‌های بلندی را در امتداد محور سنبله خود حمل می‌کرد.

💡 “The thickness of the rachis in some specimens is 3 microns thick. That’s less than the size of the average cell,” O’Connor says.

اوکانر می‌گوید: «ضخامت محور سنبله در برخی نمونه‌ها ۳ میکرون است. این مقدار کمتر از اندازه یک سلول معمولی است.»

💡 But this specimen lacked the rachis; it just had barbs and barbules down its ribbonlike tail.

اما این نمونه فاقد محور رویشی بود؛ فقط خارها و ریشک‌هایی در پایین دم روبان‌مانندش داشت.

💡 It had a magenta rachis down the center with soft green vanes that shimmered yellow and purple and blue depending on how you turned it.

در مرکز آن، یک محور بنفش با پره‌های سبز ملایم داشت که بسته به نحوه‌ی چرخاندنش، به رنگ‌های زرد، بنفش و آبی می‌درخشید.

💡 There are also barbules that branch off directly from the rachis, in between points where the barbs branch off.

همچنین خارهایی وجود دارند که مستقیماً از محور ساقه، در بین نقاطی که خارها منشعب می‌شوند، منشعب می‌شوند.