Puttnam

💡 A retrospective screened films produced by Puttnam, inviting discussions about risk, taste, and the economics of mid-budget dramas.

یک برنامه مرور آثار سینمایی ساخته پاتنم که به بحث در مورد ریسک، سلیقه و اقتصاد درام‌های با بودجه متوسط می‌پردازد.

💡 To play Liddell and Abrahams, Mr. Puttnam refused to cast stars; instead, he chose Ian Charleson and Ben Cross, who were both best known for their television work.

آقای پاتنم برای ایفای نقش لیدل و آبراهامز، از انتخاب ستاره‌ها خودداری کرد؛ در عوض، ایان چارلسون و بن کراس را انتخاب کرد که هر دو بیشتر به خاطر کارهای تلویزیونی‌شان شناخته شده بودند.

💡 The memoir by Puttnam reads like a seminar on collaboration, peppered with behind-the-scenes detours that humanize the industry.

خاطرات پاتنم مانند سمیناری در مورد همکاری به نظر می‌رسد، که با جزئیات پشت صحنه همراه است و به این صنعت جنبه انسانی می‌بخشد.

💡 In interviews, Puttnam reflects on nurturing first-time directors, arguing that patience can be more valuable than a blockbuster opening.

پاتنم در مصاحبه‌ها درباره پرورش کارگردان‌های تازه‌کار صحبت می‌کند و می‌گوید صبر می‌تواند ارزشمندتر از یک افتتاحیه‌ی پرفروش باشد.

💡 Mr. Puttnam was one of that film’s producers.

آقای پاتنم یکی از تهیه‌کنندگان آن فیلم بود.

💡 “I think David Puttnam chose me because he sensed that I’d relate to the themes of class and racial prejudice,” Mr. Hudson told The Guardian in 2012.

آقای هادسون در سال ۲۰۱۲ به گاردین گفت: «فکر می‌کنم دیوید پاتنم من را انتخاب کرد چون احساس می‌کرد که من با مضامین طبقه اجتماعی و تعصب نژادی ارتباط برقرار می‌کنم.»