pure reason

💡 Kant’s claim that pure reason has limits became a compass for sciences that measure rather than merely deduce.

ادعای کانت مبنی بر اینکه عقل محض محدودیت‌هایی دارد، به قطب‌نمایی برای علومی تبدیل شد که به جای استنتاج صرف، اندازه‌گیری می‌کنند.

💡 The seminar wrestled with pure reason, asking where logic ends and smuggled assumptions begin.

این سمینار با عقل محض دست و پنجه نرم می‌کرد و می‌پرسید منطق کجا تمام می‌شود و فرضیات پنهان کجا آغاز می‌شوند.

💡 He pored over the pages, as if he were a philosophy student attempting to understand Immanuel Kant’s Critique of Pure Reason.

او صفحات را با دقت بررسی کرد، انگار دانشجوی فلسفه‌ای بود که سعی داشت کتاب «نقد عقل محض» ایمانوئل کانت را بفهمد.

💡 So he was left to follow in the mental footsteps of the Ancients, using pure reason and imagination to try to come up with an explanation for the nature of the cosmos.

بنابراین او مجبور شد با پیروی از قدما، با استفاده از عقل و تخیل محض، توضیحی برای ماهیت کیهان ارائه دهد.

💡 Appeals to pure reason often hide values, so philosophers unwrap premises like gifts with too much tape.

توسل به عقل محض اغلب ارزش‌ها را پنهان می‌کند، بنابراین فیلسوفان مانند هدایا، مقدمات را با چسب زیاد از هم می‌پاشند.

💡 Anti-humanist emissaries like Musk and Thiel or May and Knight might preach from the pulpit of pure reason, but their worldviews are suffused with religious zeal, with the promise of enchantment.

فرستادگان ضدانسان‌گرایی مانند ماسک و تیل یا می و نایت ممکن است از تریبون عقل محض موعظه کنند، اما جهان‌بینی‌های آنها آکنده از شور و شوق مذهبی و وعده‌ی سحر و جادو است.