Plutarchs Lives

💡 He wrote him as a patient, learned man who falls asleep with his nose buried in "Plutarch's Lives," humbled by a divorce and deflated by a paltry paycheck.

او او را به عنوان مردی صبور و دانشمند نوشت که در «زندگی پلوتارک» با بینی فرو رفته به خواب می‌رود، از طلاق فروتن شده و با حقوق ناچیزش دلسرد شده است.

💡 It was as if his brain was broken, and he went from writing term papers analyzing Plutarch's "Lives of the Noble Greeks and Romans" to finger-painting.

انگار مغزش از کار افتاده بود، و از نوشتن مقالات پایان ترم در تحلیل «زندگینامه اشراف یونانی و رومی» اثر پلوتارک به نقاشی با انگشت روی آورد.

💡 Our translation of Plutarch's Lives paired Alexander with Caesar, encouraging comparisons of leadership styles, battlefield charisma, and the uneasy relationship between glory and governance.

ترجمه ما از کتاب «زندگینامه‌های پلوتارک» اسکندر را در کنار سزار قرار داد و مقایسه‌هایی را در مورد سبک‌های رهبری، کاریزمای میدان نبرد و رابطه‌ی دشوار بین جلال و حکومتداری تشویق کرد.

💡 To find juicy plots, poor old Shakespeare had to slog through “Holinshed’s Chronicles” and “Plutarch’s Lives.”

برای پیدا کردن طرح‌های داستانی جذاب، شکسپیر بیچاره مجبور بود «وقایع هولینشد» و «زندگی پلوتارک» را ورق بزند.

💡 Readers approach Plutarch's Lives for moral instruction as much as history, because the paired narratives highlight virtues and vices through deliberately structured contrasts.

خوانندگان به «زندگی‌نامه‌های پلوتارک» به عنوان یک آموزه اخلاقی و همچنین یک تاریخ نگاه می‌کنند، زیرا روایت‌های جفت‌شده، فضایل و رذایل را از طریق تضادهای ساختاریافته و آگاهانه برجسته می‌کنند.

💡 The curator displayed early editions of Plutarch's Lives, noting marginalia where scholars argued about translation choices that shape how heroes seem to modern audiences.

متصدی نمایشگاه نسخه‌های اولیه‌ی «زندگی پلوتارک» را به نمایش گذاشت و به حاشیه‌نویسی‌هایی اشاره کرد که در آن‌ها محققان درباره‌ی انتخاب‌های ترجمه‌ای که نحوه‌ی به نظر رسیدن قهرمانان را برای مخاطبان مدرن شکل می‌دهند، بحث می‌کردند.