plea bargaining

💡 Most criminal cases in the U.S. are resolved through plea bargaining, especially for defendants who cannot afford bail.

بیشتر پرونده‌های جنایی در ایالات متحده از طریق چانه‌زنی در مورد اقرار به گناه حل و فصل می‌شوند، به خصوص برای متهمانی که توانایی مالی برای وثیقه ندارند.

💡 The 2019 reforms moved us away from wrongful convictions and unnecessary plea bargaining, toward a culture of transparency and fairness.

اصلاحات سال ۲۰۱۹ ما را از محکومیت‌های نادرست و چانه‌زنی‌های غیرضروری در اقرار به جرم، به سمت فرهنگ شفافیت و انصاف سوق داد.

💡 Prosecutors defended plea bargaining as pragmatic, noting limited court capacity and the need to prioritize violent cases for full trials.

دادستان‌ها از چانه‌زنی در مورد اقرار به جرم به عنوان یک روش عملی دفاع کردند و به ظرفیت محدود دادگاه و لزوم اولویت‌بندی پرونده‌های خشونت‌آمیز برای محاکمه کامل اشاره کردند.

💡 Critics argue plea bargaining can pressure innocent defendants, because risk calculations outweigh faith in juries when mandatory minimums loom.

منتقدان معتقدند که چانه‌زنی در اقرار به جرم می‌تواند به متهمان بی‌گناه فشار بیاورد، زیرا وقتی حداقل‌های اجباری رعایت می‌شوند، محاسبات ریسک بر اعتماد به هیئت منصفه غلبه می‌کند.

💡 Scholars study plea bargaining outcomes, parsing disparities by county, charge, and representation quality to recommend fairer practices.

محققان نتایج چانه‌زنی در مورد اقرار به گناه را بررسی می‌کنند و نابرابری‌ها را بر اساس شهرستان، اتهام و کیفیت نمایندگی تجزیه و تحلیل می‌کنند تا شیوه‌های منصفانه‌تری را توصیه کنند.

💡 But, he wrote, “a prosecutor’s alleged misconduct during plea bargaining and sentencing merit the protection of absolute immunity.”

اما، او نوشت، «سوء رفتار ادعایی دادستان در جریان چانه‌زنی برای اقرار به جرم و صدور حکم، شایسته‌ی مصونیت مطلق است.»