Piave

💡 The Piave River runs through military songs and memorials, its crossings etched into Italy’s twentieth-century memory.

رودخانه پیاوه از میان سرودها و یادبودهای نظامی می‌گذرد و گذرگاه‌های آن در حافظه قرن بیستم ایتالیا حک شده‌اند.

💡 Vineyards near the Piave borrow gravelly soils and breezes that pretend to be maritime.

تاکستان‌های نزدیک پیاوه، خاک‌های شنی و نسیم‌هایی دارند که وانمود می‌کنند دریایی هستند.

💡 The Italians finally managed to regroup eighty miles to the rear along the Piave River, but the Italian army, like the French, would not return to the offensive until the following year.

ایتالیایی‌ها سرانجام موفق شدند هشتاد مایل در امتداد رودخانه پیاوه در عقب جبهه تجدید قوا کنند، اما ارتش ایتالیا، مانند فرانسوی‌ها، تا سال بعد به حمله بازنگشت.

💡 Poets invoke the Piave when describing resilience, a current carrying history as surely as water.

شاعران هنگام توصیف تاب‌آوری، جریانی که تاریخ را به یقین همچون آب در خود حمل می‌کند، به پیاوه متوسل می‌شوند.