penult

💡 Antepenult, an-te-pen′ult, n. the syllable before the penult or next ultimate syllable of a word: the last syllable of a word but two.—adj.

هجای قبل از هجای آخر یا هجای بعدی یک کلمه: آخرین هجای یک کلمه، جز دو هجا. - صفت.

💡 To him, accent alone is the best of quantity, and the law of position cannot make the penult of carpēnter or majēsty long.

از نظر او، لهجه به تنهایی بهترین کمیت است، و قانون مقام نمی‌تواند حد نصاب نجاری یا سلطنت را طولانی کند.

💡 In this book there are many Russian names of men and places; but the majority of names are accented on the penult.

در این کتاب نام‌های روسی زیادی از اشخاص و مکان‌ها وجود دارد؛ اما اکثر نام‌ها با تأکید روی حرف آخر نوشته شده‌اند.

💡 The poet shifted emphasis to the penult, and suddenly the line snapped from clumsy to musical.

شاعر تأکید را به آخرین بیت منتقل کرد و ناگهان بیت از ناشیانه به آهنگین تبدیل شد.

💡 Language apps drill the penult because pronunciation often obeys patterns the ear can learn to trust.

اپلیکیشن‌های زبان خیلی سخت‌گیر هستند، چون تلفظ اغلب از الگوهایی پیروی می‌کند که گوش می‌تواند به آنها اعتماد کند.

💡 In “banana,” the penult syllable carries the stress, a tiny rule that unlocks smoother reading aloud.

در کلمه «banana»، هجای آخر کلمه استرس را حمل می‌کند، یک قانون کوچک که خواندن روان‌تر با صدای بلند را ممکن می‌سازد.