pedestrianism

💡 A revival of pedestrianism now looks like charity walks and city hikes, celebrating endurance without expensive gear.

احیای پیاده‌روی اکنون شبیه پیاده‌روی‌های خیریه و پیاده‌روی‌های شهری است که استقامت را بدون تجهیزات گران‌قیمت جشن می‌گیرند.

💡 Historians read pedestrianism as a democratic sport, accessible to anyone with stubborn legs and a forgiving schedule.

مورخان، پیاده‌روی را ورزشی دموکراتیک می‌دانند که برای هر کسی با پاهای سرسخت و برنامه‌ی زمانیِ بخشنده، قابل دسترسی است.

💡 Nineteenth-century pedestrianism turned walking into spectacle, with wagers, cheering crowds, and newspapers tracking mile splits like modern marathons.

پیاده‌روی در قرن نوزدهم، پیاده‌روی را به نمایشی دیدنی تبدیل کرد، با شرط‌بندی‌ها، تشویق جمعیت و روزنامه‌هایی که مسافت‌های طی‌شده را مانند ماراتن‌های مدرن ثبت می‌کردند.

💡 The Olympics were pointedly for amateur athletes, to exclude the unsavory gambling elements of pedestrianism, Squire says.

اسکوایر می‌گوید المپیک عمداً برای ورزشکاران آماتور بود تا عناصر ناخوشایند قماربازیِ عابران پیاده را از بین ببرد.

💡 He cites Mark Twain: “The true charm of pedestrianism does not lie in the walking, or in the scenery, but in the talking.”

او به نقل از مارک تواین می‌گوید: «جذابیت واقعی پیاده‌روی در پیاده‌روی یا مناظر نیست، بلکه در صحبت کردن است.»

💡 It wasn’t always that way: back in the 19th century pedestrianism was one of the most popular events going.

همیشه اینطور نبود: در قرن نوزدهم، پیاده‌روی یکی از محبوب‌ترین رویدادهای خیابانی بود.