obsequies

💡 The state broadcast the obsequies with solemn choreography, yet street memorials felt more honest, gathering spontaneous music and stories.

دولت مراسم خاکسپاری را با رقص‌های رسمی پخش می‌کرد، اما یادبودهای خیابانی با گردآوری موسیقی و داستان‌های خودجوش، حس صادقانه‌تری داشتند.

💡 Journalists covered the obsequies, but community radio emphasized quieter acts of remembrance that seldom reach national headlines.

روزنامه‌نگاران مراسم خاکسپاری را پوشش دادند، اما رادیوهای محلی بر اقدامات آرام‌تری برای یادبود تأکید داشتند که به ندرت به تیترهای ملی راه پیدا می‌کنند.

💡 Family obsequies stretched across three days, blending formal rites with meals that slowly stitched relatives back together.

مراسم خاکسپاری خانوادگی سه روز طول کشید و مراسم رسمی را با وعده‌های غذایی که به آرامی اقوام را به هم نزدیک می‌کرد، در هم آمیخت.

💡 I can tell you, within hours, how many TV viewers tuned in for the Thatcher obsequies.

می‌توانم ظرف چند ساعت به شما بگویم که چه تعداد بیننده تلویزیونی مراسم خاکسپاری تاچر را تماشا کردند.

💡 All of these gloomy obsequies of repentance having been observed, Gingrich gave a stirring example of why he is hands-down the best extemporaneous demagogue in contemporary America.

گینگریچ با مشاهده‌ی تمام این تشییع جنازه‌های غم‌انگیز توبه، نمونه‌ی تکان‌دهنده‌ای از این واقعیت را ارائه داد که چرا او بدون شک بهترین عوام‌فریب فی‌البداهه در آمریکای معاصر است.

💡 Collective memory cannot be battered into adoring someone by official obsequies.

نمی‌توان با مراسم خاکسپاری رسمی، حافظه جمعی را به ستایش کسی وادار کرد.