music paper

💡 When all that is done, though, you’re still staring at a lot of blank music paper.

با این حال، وقتی همه این کارها انجام شد، هنوز به تعداد زیادی کاغذ نت خالی خیره شده‌اید.

💡 By the 1960s, NME was boasting the "world's largest circulation of any music paper".

در دهه ۱۹۶۰، NME به داشتن «پرتیراژترین روزنامه موسیقی در جهان» افتخار می‌کرد.

💡 He framed his grandmother’s music paper, smudged fingerings preserving a lesson that outlived every metronome in the house.

او کاغذ نت مادربزرگش را قاب کرد، انگشت‌گذاری‌های لکه‌دارش درسی را حفظ کرد که از تمام مترونوم‌های خانه بیشتر عمر کرد.

💡 She swapped crumpled music paper for a tablet, then confessed the rustling pages had once steadied her breathing before auditions.

او کاغذ نت مچاله شده را با یک تبلت عوض کرد، سپس اعتراف کرد که زمانی صدای خش‌خش صفحات، قبل از تست بازیگری، تنفسش را منظم می‌کرده است.

💡 On the desk, music paper curled at the edges, penciled crescendos marching like tiny hills toward a triumphant cadence.

روی میز، کاغذ نت از لبه‌ها تا خورده بود و با مداد، اوج می‌گرفت و مانند تپه‌های کوچک به سمت آهنگی پیروزمندانه پیش می‌رفت.

💡 Not only did she know nothing about “the godfather of shock rock”, she had never even opened a music paper.

او نه تنها چیزی در مورد «پدرخوانده‌ی شاک راک» نمی‌دانست، بلکه حتی یک روزنامه‌ی موسیقی هم باز نکرده بود.