Mizoguchi

💡 In “Adventures in Moviegoing” with Aster, the director chooses films that have shaped his life, from Kenji Mizoguchi’s “Sansho the Bailiff” to Lucrecia Martel’s “The Headless Horseman.”

در «ماجراجویی‌های سینما رفتن» با آستر، این کارگردان فیلم‌هایی را انتخاب می‌کند که زندگی‌اش را شکل داده‌اند، از «سانشوی مباشر» کنجی میزوگوچی گرفته تا «سوارکار بی‌سر» لوکرسیا مارتل.

💡 A retrospective paired Mizoguchi with contemporaries, highlighting distinct approaches to movement, silence, and social critique.

یک نمایشگاه مرور آثار، میزوگوچی را در کنار معاصرانش قرار داد و رویکردهای متمایز او به حرکت، سکوت و نقد اجتماعی را برجسته کرد.

💡 It did not even matter that I knew what was in store, having seen three film versions of the basic plot, including the Kenji Mizoguchi classic “The 47 Ronin,” from 1941.

حتی مهم نبود که من می‌دانستم چه چیزی در انتظارم است، چرا که سه نسخه سینمایی از طرح اولیه داستان، از جمله «۴۷ رونین» اثر کلاسیک کنجی میزوگوچی محصول ۱۹۴۱ را دیده بودم.

💡 Critics cite Mizoguchi for empathetic portrayals of women constrained by economics and custom.

منتقدان، میزوگوچی را به خاطر تصویرسازی‌های همدلانه از زنانی که در قید و بند اقتصاد و عرف هستند، تحسین می‌کنند.

💡 Mizoguchi tracked long takes across tatami rooms, letting grief unfold without melodrama.

میزوگوچی برداشت‌های طولانی را در اتاق‌های تاتامی دنبال کرد و اجازه داد غم و اندوه بدون ملودرام آشکار شود.

💡 "We're excited because our regression model formulation is straightforward and physically reasonable," says Teruyasu Mizoguchi, senior author.

ترویاسو میزوگوچی، نویسنده ارشد، می‌گوید: «ما هیجان‌زده‌ایم زیرا فرمول‌بندی مدل رگرسیون ما سرراست و از نظر فیزیکی معقول است.»