megadeath

💡 Megascale is nearly the existential threat that megadeath is.

مگااسکیل تقریباً به اندازه مگادث، تهدید وجودی است.

💡 The essay argued that megadeath metrics simplify moral horror into negotiable numbers, a dangerous convenience.

این مقاله استدلال می‌کرد که معیارهای مرگ‌های عظیم، وحشت اخلاقی را به اعداد قابل مذاکره ساده می‌کنند، که یک مزیت خطرناک است.

💡 They wore white shirts with skinny ties and used a slide rule called the "Rand bomb damage effect calculator" to estimate megadeaths.

آنها پیراهن‌های سفید با کراوات‌های باریک می‌پوشیدند و از یک خط‌کش محاسبه به نام «محاسبه‌گر اثر آسیب بمب رند» برای تخمین مگادِیت‌ها استفاده می‌کردند.

💡 Even the nuclear realists, busy as their minds must be with calculations of acceptable levels of megadeath, would not want to overlook anything.

حتی واقع‌گرایان هسته‌ای، با وجود اینکه ذهنشان باید درگیر محاسبات سطوح قابل قبول مرگ و میر عظیم باشد، نمی‌خواهند هیچ چیز را نادیده بگیرند.

💡 Simulations projecting megadeath scenarios should drive diplomacy, not thrillers.

شبیه‌سازی‌هایی که سناریوهای مرگ‌های عظیم را پیش‌بینی می‌کنند باید دیپلماسی را هدایت کنند، نه فیلم‌های هیجان‌انگیز.

💡 Analysts quantify nuclear risk in units like megadeath, a chilling abstraction meant to provoke sober planning.

تحلیلگران، خطر هسته‌ای را در واحدهایی مانند «مرگ عظیم» اندازه‌گیری می‌کنند، یک مفهوم انتزاعی ترسناک که برای تحریک برنامه‌ریزی هوشیارانه طراحی شده است.