Mahound

💡 One of them - the most controversial - features a prophet named Mahound, who founds a religion in the desert.

یکی از آنها - بحث‌برانگیزترین آنها - پیامبری به نام ماهوند را به تصویر می‌کشد که دینی را در صحرا بنیان می‌نهد.

💡 Medieval texts sometimes used Mahound as a hostile caricature; the museum contextualized the term carefully, emphasizing why modern scholarship rejects demeaning labels.

متون قرون وسطایی گاهی از ماهوند به عنوان یک کاریکاتور خصمانه استفاده می‌کردند؛ موزه این اصطلاح را با دقت در متن خود جای داده و تأکید می‌کند که چرا تحقیقات مدرن برچسب‌های تحقیرآمیز را رد می‌کند.

💡 But may Mahound and Termagaunt aid me never if I hang him not by the neck, so he give me not fair reason for this deed.

اما باشد که ماهوند و ترمگانت هرگز به من کمک نکنند اگر او را از گردن به دار نزنم، تا او دلیل منصفانه‌ای برای این کار به من ارائه ندهد.

💡 Teachers addressed Mahound directly in class, modeling how to confront harmful language with clarity and respect.

معلمان مستقیماً در کلاس ماهوند را خطاب قرار می‌دادند و نحوه‌ی مواجهه با زبان مضر با وضوح و احترام را الگو قرار می‌دادند.

💡 A footnote explained Mahound as polemic, keeping the slur visible only to teach critical reading rather than to normalize insult.

در پاورقی، ماهوند به عنوان یک فرد جدل‌گرا توضیح داده شده بود که این توهین را فقط برای آموزش خواندن انتقادی و نه برای عادی‌سازی توهین، آشکار نگه داشته است.

💡 Hall mentions him in his first satire: “Nor fright the reader with the Pagan vaunt Of mighty Mahound and great Termagaunt.”

هال در اولین طنز خود از او یاد می‌کند: «و خواننده را با رجزخوانی‌های بت‌پرستانه‌ی ماهوند قدرتمند و ترمگانت بزرگ نترسانید.»