magpie lark

💡 The park sign pictured a magpie lark as a teaching tool, explaining urban-adapted species thrive when native shrubs and shallow water survive landscaping fads.

تابلوی پارک، تصویر یک چکاوک زاغی را به عنوان ابزاری آموزشی نشان می‌داد و توضیح می‌داد که گونه‌های سازگار با محیط شهری، زمانی رشد می‌کنند که بوته‌های بومی و آب‌های کم‌عمق از مدهای محوطه‌سازی جان سالم به در ببرند.

💡 A magpie lark tapped the side mirror, convinced a rival lived there, and we learned to angle reflective surfaces away from passionate, territorial musicians.

یک چکاوک زاغی به آینه بغل زد، متقاعد شد که رقیبی آنجا زندگی می‌کند، و ما یاد گرفتیم که سطوح بازتابنده را از نوازندگان پرشور و محلی دور کنیم.

💡 Children copied the duet of a magpie lark, laughing as alternating phrases stitched a neat acoustic fence around the picnic blanket and crumbly cake.

بچه‌ها دوئت چکاوک زاغی را تقلید می‌کردند و می‌خندیدند، در حالی که عبارات متناوب، حصار صوتی زیبایی را دور پتوی پیک‌نیک و کیک خردشده دوخته بودند.