liar paradox

💡 Reams of philosophical papers have been devoted to the impressively resilient liar paradox, all in an effort to purge the world of one contradiction.

انبوهی از مقالات فلسفی به پارادوکسِ به‌طرز چشمگیری انعطاف‌پذیرِ دروغگو اختصاص داده شده‌اند، و همه این‌ها در تلاشی برای زدودنِ یک تناقض از جهان است.

💡 Philosophers use the liar paradox to probe self-reference, pushing students to refine definitions before declaring victory over contradiction.

فیلسوفان از پارادوکس دروغگو برای بررسی خودارجاعی استفاده می‌کنند و دانشجویان را وادار می‌کنند تا قبل از اعلام پیروزی بر تناقض، تعاریف را اصلاح کنند.

💡 The logic class tackled the liar paradox, where the sentence “this statement is false” collapses neat truth tables into playful, maddening loops.

کلاس منطق به پارادوکس دروغگو پرداخت، که در آن جمله‌ی «این جمله نادرست است» جداول درستی را به حلقه‌های بازیگوشانه و دیوانه‌کننده‌ای تبدیل می‌کند.

💡 A programmer encountered the liar paradox while designing a rule engine, learning that recursive assertions require guardrails against infinite argumentative spirals.

یک برنامه‌نویس هنگام طراحی یک موتور قانون، با پارادوکس دروغگو مواجه شد و یاد گرفت که ادعاهای بازگشتی نیاز به محافظ در برابر مارپیچ‌های استدلالی بی‌نهایت دارند.

💡 Dialetheists boast that under their view, head-banging conundra like the liar paradox resolve themselves.

تناقض‌گرایان به خود می‌بالند که تحت دیدگاه آنها، معماهای گیج‌کننده‌ای مانند پارادوکس دروغگو خود به خود حل می‌شوند.

💡 Because of Aristotle’s law, the contradiction cannot stand, so the liar paradox and hundreds of other known paradoxes beg for resolutions.

به دلیل قانون ارسطو، این تناقض نمی‌تواند پابرجا بماند، بنابراین پارادوکس دروغگو و صدها پارادوکس شناخته‌شده‌ی دیگر، نیازمند راه‌حل هستند.