Leichhardt

💡 Reading Leichhardt journals taught respect for maps, water, and people already living on those maps.

خواندن خاطرات لیچهارت احترام به نقشه‌ها، آب و مردمی که از قبل روی آن نقشه‌ها زندگی می‌کردند را به آنها آموخت.

💡 A cousin to the Australian native that Leichhardt encountered, pandan has long been cultivated in Southeast Asia but never been found spontaneously occurring, without human intervention, in the wild.

پاندان، پسرعموی گیاه بومی استرالیایی است که لیچهارت با آن مواجه شده بود، مدت‌هاست که در جنوب شرقی آسیا کشت می‌شود، اما هرگز به طور خودجوش و بدون دخالت انسان در طبیعت یافت نشده است.

💡 Leichhardt disappeared two and a half years later, at age 34, trying to cross the continent, and his experiment in eating Pandanus failed to earn it a spot in the Western canon of cuisine.

لیچهارت دو سال و نیم بعد، در سن ۳۴ سالگی، در حالی که سعی در عبور از قاره اروپا داشت، ناپدید شد و آزمایش او در خوردن پاندانوس نتوانست جایگاهی در فهرست غذاهای غربی به دست آورد.

💡 At 5.30am on a cold Thursday morning, it’s still pitch black outside the SBG gym in Leichhardt.

ساعت ۵:۳۰ صبح یک روز سرد پنجشنبه، بیرون باشگاه ورزشی SBG در لیچهارت هنوز هوا کاملاً تاریک است.

💡 Streets named Leichhardt remember explorers; cafés named Leichhardt remember mornings that deserve extra toast.

خیابان‌هایی که لایچهارت نام دارند، یاد کاشفان را زنده می‌کنند؛ کافه‌هایی که لایچهارت نام دارند، یاد صبح‌هایی را زنده می‌کنند که شایسته‌ی نوشیدنِ بیشتر هستند.

💡 A suburb called Leichhardt smelled of basil and books, and we stayed longer than intended.

حومه‌ای به نام لایچهارت بوی ریحان و کتاب می‌داد و ما بیشتر از آنچه که قرار بود ماندیم.