Laodamia

💡 With an inarticulate cry of joy, Laodamia beheld the beloved countenance of Protesilaus once more, and from his own lips heard the detailed account of his early death.

لائودامیا با فریادی نامفهوم از شادی، بار دیگر چهره محبوب پروتسیلائوس را دید و شرح دقیق مرگ زودهنگام او را از زبان خودش شنید.

💡 When her father ordered it to be melted down, Laodamia was so distraught she threw herself in the furnace.

وقتی پدرش دستور ذوب کردن آن را داد، لائودامیا چنان آشفته شد که خودش را در کوره انداخت.

💡 Greek mythology also gave us Laodamia, who, devastated after the death of her husband in the Trojan war, had a bronze likeness made of him.

اساطیر یونانی همچنین لائودامیا را به ما معرفی می‌کنند که پس از مرگ شوهرش در جنگ تروا، ویران شد و مجسمه‌ای برنزی از او ساخته شد.

💡 A painter placed Laodamia beside a window, sunlight arguing with mourning in careful brushwork.

نقاش، لائودامیا را کنار پنجره‌ای قرار داد، در حالی که نور خورشید با حرکات دقیق قلم‌مو با سوگواری در تضاد بود.

💡 We read Laodamia aloud, discovering how tragic vows can sound like warnings when spoken slowly.

ما لائودامیا را با صدای بلند می‌خوانیم و کشف می‌کنیم که نذرهای غم‌انگیز چگونه می‌توانند وقتی به آرامی ادا می‌شوند، مانند هشدار به نظر برسند.

💡 The myth of Laodamia centers love that outlasts reason, a lesson teachers temper with conversations about consent and grief.

اسطوره لائودامیا عشقی را در مرکز توجه قرار می‌دهد که از عقل بیشتر دوام می‌آورد، درسی که معلمان با گفتگوهایی درباره رضایت و اندوه تعدیل می‌کنند.