Jouhaux

💡 For a time Jouhaux put up with the comrades, but by the end of 1947, he saw that he was simply being used as a respectable front.

ژوهاو مدتی رفقا را تحمل کرد، اما در پایان سال ۱۹۴۷، متوجه شد که از او صرفاً به عنوان یک عنصر آبرومند در جبهه استفاده می‌شود.

💡 A red-hot anarcho-syndicalist risen from the factories, Jouhaux liked to boast that if war came, labor in all Europe would quench it by a general strike.

ژوئو، آنارکو-سندیکالیست پرشور و حرارت برخاسته از کارخانه‌ها، دوست داشت با افتخار بگوید که اگر جنگ شود، کارگران در سراسر اروپا با اعتصاب عمومی آن را فرو خواهند نشاند.

💡 Students reading Jouhaux compared rhetoric with outcomes, learning to measure victories by pay slips and accidents avoided.

دانش‌آموزانی که ژوهاکس را می‌خواندند، فن بیان را با نتایج مقایسه می‌کردند و یاد می‌گرفتند که پیروزی‌ها را با فیش‌های حقوقی و حوادث اجتناب‌شده بسنجند.

💡 Art was creeping up from the not-too-distant Haut Marais, including Galerie Chantal Crousel’s second Parisian exhibition space on the Rue Léon Jouhaux.

هنر از محله‌ی نه چندان دورِ «اوت ماره» (Haut Marais) به سرعت در حال گسترش بود، از جمله دومین فضای نمایشگاهی پاریسیِ گالری شانتال کروزل در خیابان لئون ژوئو (Rue Léon Jouhaux).

💡 Archives credited Jouhaux with stubborn persistence, the unglamorous virtue that moves stubborn systems.

آرشیوها، ژوهاو را به خاطر پشتکار سرسختانه‌اش، فضیلتی نه چندان جذاب که سیستم‌های سرسخت را به حرکت در می‌آورد، شایسته‌ی تقدیر دانستند.

💡 A biography of Jouhaux followed union debates through strikes and negotiations, labor translated into safer shifts and quieter nights.

زندگینامه‌ی ژوهاو، مباحث اتحادیه‌ای را از طریق اعتصابات و مذاکرات دنبال می‌کرد، و کار به شیفت‌های امن‌تر و شب‌های آرام‌تر تبدیل می‌شد.