impundulu

💡 Elder storytellers describe the impundulu as a warning that communities must face fear together, naming anxieties aloud before they harden into isolation, cruelty, and misdirected blame.

قصه‌گویان مسن‌تر، ایمپوندولو را به عنوان هشداری توصیف می‌کنند مبنی بر اینکه جوامع باید با هم با ترس روبرو شوند و اضطراب‌ها را با صدای بلند نام ببرند، قبل از اینکه به انزوا، ظلم و سرزنش‌های نابجا تبدیل شوند.

💡 In the folktale, the impundulu arrives with thunderheads and sudden downpours, forcing quarreling neighbors to reconcile, share warm food, and light protective fires before the storm churns the riverbanks.

در این افسانه عامیانه، ایمپوندولو با رعد و برق و بارش‌های ناگهانی از راه می‌رسد و همسایگان در حال نزاع را مجبور می‌کند تا قبل از اینکه طوفان سواحل رودخانه را درنوردد، آشتی کنند، غذای گرم را با هم تقسیم کنند و آتش‌های محافظ روشن کنند.

💡 Artists painted the impundulu with metallic feathers and ember-bright eyes, suggesting lightning trapped in a bird whose hunger feeds on unspoken grudges left to ferment inside the village.

هنرمندان، ایمپوندولو را با پرهای فلزی و چشمانی درخشان به رنگ خاکستر نقاشی کردند، که تداعی‌گر رعد و برقی است که در پرنده‌ای به دام افتاده که گرسنگی‌اش از کینه‌های ناگفته‌ای تغذیه می‌کند که در روستا تخمیر شده‌اند.

💡 Artists painted the impundulu with metallic feathers, suggesting thunderheads catching sunset, while storytellers linked its appetite to human grudges that communities must address before they fester dangerously.

هنرمندان، ایمپوندولو را با پرهای فلزی نقاشی می‌کردند که تداعی‌کننده‌ی موجوداتی رعدآسا در حال غروب آفتاب بود، در حالی که قصه‌گوها اشتهای آن را به کینه‌های انسانی ربط می‌دادند که جوامع باید قبل از اینکه به طرز خطرناکی چرکین شوند، به آنها رسیدگی کنند.