hard fern

💡 Among the ferns was a variety called Blechnum spicant, also known as a hard fern or deer fern.

در میان سرخس‌ها گونه‌ای به نام بلِخنوم اسپیکانت وجود داشت که به سرخس سخت یا سرخس آهویی نیز معروف است.

💡 A pressed hard fern specimen slipped from the old journal, smelling faintly of peat and reminding me how field notes record both plants and places.

یک نمونه سرخس سفت و فشرده از دفترچه قدیمی بیرون افتاد، بوی کمی از پیت می‌داد و به من یادآوری می‌کرد که چگونه یادداشت‌های میدانی، هم گیاهان و هم مکان‌ها را ثبت می‌کنند.

💡 Under spruce shade, we spotted hard fern with leathery fronds, thriving where soft moss carpeted a trail edged by granite and lingering snow.

زیر سایه صنوبرها، سرخس‌های سفت با برگ‌های چرمی را دیدیم که در جایی که خزه‌های نرم، مسیری را که با گرانیت و برف‌های باقی‌مانده احاطه شده بود، فرش کرده بودند، رشد می‌کردند.

💡 The guidebook noted hard fern prefers acidic soil, which explained its abundance along the bog boardwalk but absence on limestone ridges nearby.

در کتاب راهنما ذکر شده بود که سرخس سخت، خاک اسیدی را ترجیح می‌دهد، که همین امر فراوانی آن را در امتداد گذرگاه ساحلی باتلاق اما عدم وجود آن را در پشته‌های سنگ آهکی اطراف توضیح می‌دهد.