Great Plague

💡 “As our population continues to live longer and longer, falls are becoming the great plague of the modern era,” wrote Jeremy Faust in Slate in 2016, after Leonard Cohen fell—and then died.

جرمی فاوست در سال ۲۰۱۶، پس از زمین خوردن و سپس مرگ لئونارد کوهن، در مجله اسلیت نوشت: «با افزایش طول عمر جمعیت ما، زمین خوردن به طاعون بزرگ دوران مدرن تبدیل می‌شود.»

💡 Diaries from the Great Plague detail fear, closures, and brave, ordinary kindness.

خاطرات دوران طاعون بزرگ، ترس، تعطیلی‌ها و مهربانی شجاعانه و معمولی را با جزئیات شرح می‌دهد.

💡 Street maps of the Great Plague show parishes learning public health painfully.

نقشه‌های خیابانی از دوران طاعون بزرگ، کلیساها را نشان می‌دهد که با درد و رنج، بهداشت عمومی را یاد می‌گرفتند.

💡 Plays referencing the Great Plague remind audiences that resilience includes jokes, bread, and neighbors.

نمایشنامه‌هایی که به طاعون بزرگ اشاره می‌کنند به مخاطبان یادآوری می‌کنند که تاب‌آوری شامل شوخی، نان و همسایه‌ها می‌شود.

💡 The Great Stink never garnered the notoriety of London’s Great Fire or Great Plague, although we can at least thank the stench for inspiring the invention of the modern sewage system.

بوی بدِ بزرگ هرگز به بدنامی آتش‌سوزی بزرگ یا طاعون بزرگ لندن نرسید، اگرچه حداقل می‌توانیم از این بوی بد به خاطر الهام‌بخشی به اختراع سیستم فاضلاب مدرن تشکر کنیم.

💡 This timely political drama, which takes place in London during the Great Plague of 1665, explores themes of class and illness as a wealthy couple and two working-class survivors quarantine together.

این درام سیاسیِ به‌موقع، که در لندن و در دوران طاعون بزرگ سال ۱۶۶۵ اتفاق می‌افتد، مضامین طبقاتی و بیماری را بررسی می‌کند، جایی که یک زوج ثروتمند و دو بازمانده از طبقه کارگر با هم در قرنطینه هستند.