French Indochina

💡 Railways in French Indochina connected plantations and ports, reshaping landscapes and labor.

راه‌آهن در هندوچین فرانسه، مزارع و بنادر را به هم متصل می‌کرد و چشم‌اندازها و نیروی کار را تغییر می‌داد.

💡 Textbooks treat French Indochina as a prelude to wars, but social histories highlight kitchens, schools, and newspapers.

کتاب‌های درسی، هندوچین فرانسه را مقدمه‌ای برای جنگ‌ها می‌دانند، اما تاریخ‌های اجتماعی، آشپزخانه‌ها، مدارس و روزنامه‌ها را برجسته می‌کنند.

💡 Zineb’s tale is set in 1950s French Indochina, where she tells a client about her fateful past as well as her piteous fantasy of becoming a film star in India.

داستان زینب در دهه ۱۹۵۰ در هندوچین فرانسه اتفاق می‌افتد، جایی که او برای یکی از مراجعینش از گذشته شوم خود و همچنین رویای رقت‌انگیز تبدیل شدن به یک ستاره سینما در هند می‌گوید.

💡 In 1891 a French archaeological team uncovered a stone stele near the village of Sambor on the banks of the Mekong River, in what was then French Indochina, later to become Cambodia/Kampuchea.

در سال ۱۸۹۱، یک تیم باستان‌شناسی فرانسوی، یک ستون سنگی را در نزدیکی روستای سامبور در سواحل رودخانه مکونگ، در منطقه‌ای که در آن زمان هندوچین فرانسه بود و بعدها به کامبوج/کامپوچه تبدیل شد، کشف کردند.

💡 Archives from French Indochina reveal petitions challenging taxes and compulsory service.

بایگانی‌های هندوچین فرانسه، دادخواست‌هایی را نشان می‌دهد که مالیات و خدمت اجباری را به چالش می‌کشیدند.

💡 The women in my family, they’ve had to endure this as witnesses to the French Indochina War, as witnesses to the American war in Vietnam, and they deal with it in their own ways.

زنان خانواده من، به عنوان شاهدان جنگ هندوچین فرانسه، به عنوان شاهدان جنگ آمریکا در ویتنام، مجبور به تحمل این موضوع بوده‌اند و به روش خودشان با آن کنار می‌آیند.