ethnonationalism

💡 It may seem like 1993 all over again, but the rise of ethnonationalism and the viral spread of new ideas via technology require different artistic and political strategies.

شاید دوباره مثل سال ۱۹۹۳ به نظر برسد، اما ظهور قوم‌گرایی و گسترش ویروسی ایده‌های جدید از طریق فناوری، استراتژی‌های هنری و سیاسی متفاوتی را می‌طلبد.

💡 ethnonationalism ties political legitimacy to shared ancestry, raising concerns about exclusion, minority rights, and democratic stability.

ناسیونالیسم قومی مشروعیت سیاسی را به تبار مشترک پیوند می‌دهد و نگرانی‌هایی را در مورد طرد شدن، حقوق اقلیت‌ها و ثبات دموکراتیک ایجاد می‌کند.

💡 Scholars analyze ethnonationalism through elections, media narratives, and education policies.

محققان، قوم‌گرایی را از طریق انتخابات، روایت‌های رسانه‌ای و سیاست‌های آموزشی تحلیل می‌کنند.

💡 That was not a winning response to Trump’s un-American ethnonationalism.

آن پاسخ برنده‌ای به ناسیونالیسم قومی غیرآمریکایی ترامپ نبود.

💡 Histories of ethnonationalism reveal both liberation movements and tragic conflicts; context matters for judgments.

تاریخ ناسیونالیسم قومی، هم جنبش‌های آزادی‌بخش و هم منازعات تراژیک را آشکار می‌کند؛ زمینه برای قضاوت مهم است.

💡 We see the rise of authoritarianism and ethnonationalism filling that gap too.

ما شاهد ظهور اقتدارگرایی و ناسیونالیسم قومی هستیم که این شکاف را نیز پر می‌کند.